Het is een stuk rustiger in mijn hoofd geworden

Jasper Hollebrand inz tics en adhd

Jasper Hollebrand, 12 jaar uit Katwijk:

“ Ik hoef gelukkig niet meer de hele tijd uit te leggen waarom ik zo raar doe. Het is ook een stuk rustiger in mijn hoofd geworden…”

Eigenlijk heeft Jasper niet veel tijd voor dit gesprek; het is namelijk mooi weer en hij heeft genoeg andere dingen te doen. Ook wil hij niet meer denken aan hoe het was voordat hij bij Functional Neurology Center Netherlands kwam; Jasper kan namelijk nog steeds niet helemaal geloven dat zijn tics echt weg zijn en niet meer terugkomen, zelfs niet als hij erover praat!

Wanneer we Jasper en zijn moeder spreken is het drie weken geleden dat hij voor het laatst bij Functional Neurology Center Netherlands was. Er volgt nu alleen nog een allerlaatste check-up als afsluiting.

“Jasper heeft al zijn hele leven af en toe last gehad van verschillende tics”, vertelt moeder Annegreet, “en die gingen altijd weer weg. Maar sinds de zomer van 2015, vlak voor zijn 12e verjaardag, begon het knikken met zijn hoofd en het juichen met zijn armen”.

“Ja”, vult Jasper aan, “en ik kreeg er echt problemen mee. Ongeveer elke 10 seconden bewoog ik met mijn hoofd en mijn armen. Na een tijdje heb ik tegen mijn moeder gezegd dat dit wel héél erg lang duurde en dat ik naar de dokter wilde”.

Annegreet vertelt dat Jasper eerder ook wel andere behandelingen tegen zijn tics heeft gehad. Onder andere in een centrum waar een psycholoog en pedagoog met elkaar samenwerkten. Dat was een soort training om de tics te leren opvangen.

Jasper begint meteen te zuchten en blazen als hij daar nog aan denkt. “Dat was echt heel erg! Het leek meer op huiswerk dan op hulp krijgen; ik was elke dag minstens twee uur bezig om alle tics te tellen. En het hielp helemaal niet! De behandeling bij de heer Van der Kuil was tenminste leuk en de testjes makkelijk. Het was net alsof ik in een kermisattractie moest zitten en moest laser-schieten. Hij legde alles uit en dat was heel erg fijn. Ik snap niet helemaal wat hij met de computer deed maar ik dacht vooral: ik moet van m’n tics af!”

Na de eerste paar behandelingen leek er niet direct iets te veranderen. Pas na de vijfde behandeling werden de verbeteringen echt zichtbaar en de tics veel minder. “Wij zijn tussendoor een paar maanden gestopt omdat Jasper zijn pols had gebroken en daardoor de oefeningen niet kon doen. Maar ook in die stop-periode zette de verbetering door. En zelfs nu nog lijkt de behandeling door te werken. Er is vrijwel niets meer over van de tics.”

Annegreet werd door haar moeder op de praktijk van Van der Kuil gewezen nadat hij een lezing had gegeven  voor een vrouwennetwerk in Katwijk. “Na mijn mailtje konden we meteen dezelfde week terecht. Jasper ging er fluitend heen want we hoefden niet maanden lang, iedere week terug te komen. Voor kinderen is dat heel erg belastend om steeds maar weer van alles te moeten afzeggen om naar een dokter te gaan.”

Als ik Jasper  vraag wat er nu veranderd is sinds zijn tics weg zijn, hoeft hij niet lang na te denken: “Ik voel me nu een stuk beter en fijner en ik kan nu tenminste weer gewoon lekker voetballen. Alles gaat beter, zelfs het schrijven. Het is ook fijn om niet meer de hele tijd uit te hoeven leggen waarom ik zo raar doe. En het is een stuk rustiger in mijn hoofd geworden.”